چشم در راهي كه اخرين بار براي هميشه بدون خداحافظي در ان پاي گذاشتي و رفتي ...دوخته بودم .

جاده اي كه اغازش من بودم و پايانش خورشيد ارغواني رنگ ....جاده اي كه خط وسط ان جاي پاي

طلايي تو بود .

امروز كه به ان جاده و خورشيد مي نگرم ...ديروز به يادم مي ايد .

ديروزي كه زمزمه كوچ سر دادي و رفتي .

من اين رفتنت را هرگز فراموش نخواهم كرد .

چرا كه مرا تنها در ميان غم ها و تاريكي ها و سختي ها رها كردي و رفتي .

راستي يادت هست چگونه رفتي ؟ و چرا رفتي ؟مگر من چه كرده بودم ؟

ان روز من در طلب يك لقمه نان از سفره عشقت ...گداگونه به خانه ات روي اورده بودم .....

چرا كه تو را در سخاوت عشق بيتا مي دانستم .

ولي افسوس در به رويم نگشودي .

خدايا مگر من چه كردم كه اين گونه از دست او دنياي دردم ؟

من كه هميشه طلوع را در كوي تو خير مقدم مي گفتم و غروب را هم در كوي تو بدرقه مي كردم .

من كه شهره شهر شدم ....ولي تو حتي روي مرا نديدي .

من كه با هر ناز تو خودم را نيازمندتر ميديدم ........

من كه زندگي را با تو مي خواستم ...فقط با تو ....

پس چرا رفتي ؟ چرا ان گونه بي رحمانه رفتي ؟

تو رفتي و ناراحتي ام بيش از اين باشد كه چرا رفتي ....اين است كه ...چرا ان گونه ....ناگهان و

غريب و سرد و رويايي !

تو رو به غروب و من رو به تو .

تو پشت به من و من پشت به ارزوهاي با تو بودن !

تو مي رفتي و مرا مي كشيدي .

من دست به دامان تو بودم و تو دست به سوي خورشيد ....خورشيدي كه رو به غروب بود .

ناگهان از دستم رها شدي ........يا دستانم از تو رها شد .

به هر حال جدا شديم . تو ازمن و من از يك دنيا اميد .

من اشك مي ريختم كه بر گردي .....تو مي خنديدي و خونسرد مي رفتي و ....مي رفتي .

چهره ات هنگام رفتن يادم هست .....لبهايت خندان بود .....سينه ات مالامال از غرور .....

قلبت از سنگ و اواز خوان و شادان مي رفتي و مي رفتي .

من زانو زده تسليم عشق شدم ......سرنوشت را باختم و دست هايم را از سوي تو بازستاندم .

ديده به جاده اي دوخته بودم كه به خورشيد مي رفت .

اغازش من بودم و پايانش خورشيد ارغواني رنگ ...و خط وسط جاده .......جاي پاي طلايي تو بود .

تو رفتي ان قدر كه در انتهاي جاده ........

همراه خورشيد غروب كردي و رفتي ....!